2010



புத்தாண்டு புலர்ந்தது
புதிய இன்பம் ம‌ல‌ர்ந்த‌து

இயற்கையின் விழியாக
இரவு பகல் வழியாக
நாட்கள் நகர்ந்தன
வார‌ங்க‌ள் நடந்தன‌
மாத‌ங்க‌ள் மணந்தன‌‌
வருடமும் வ‌ளர்ந்தது


இதோ,
2009 புவிவிட்டு புற‌ப்பட
2010 புதுவ‌ர‌வை ந‌ல்கிட
வாழ்த்துச் சொல்வோம்
வ‌ர‌வேற்பைச் சொல்வோம்

இனி
அன்பை விதைத்து மகிழ்ந்திடுவோம்
ஆற்ற‌ல் கொன்டு சிறந்திடுவோம்
இனிமைத் தமிழை போற்றிடுவோம்
ஈகைப் பண்பில் உய‌ர்ந்திடுவோம்

உண்மை, நேர்‌மை ந‌ம்சொத்து
ஊக்க‌ம் என்ப‌து உயிர்ச்ச‌த்து
எண்ணம் என்றும் உயர்வாக
ஏற்றம் இனத்தின் கண்ணாக‌

ஐக்கியம் இனத்தின் ஒளியாக‌
ஒற்றுமையுடனே ஒருங்கினைவோம்
ஓங்கி உயர்ந்து உலகளப்போம்
அகமும் முகமும் மலர்ந்திருப்போம்

"இனிய‌ புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்க‌ள் நண்ப‌ர்க‌ளே"



எந்தன் இனத்தின் கண்கள்,
இன்று ஆகிப்போயின புண்கள்...!

கருணையற்ற ஓநாய்கள் எங்கள் இனத்தின் கன்றுகளை கடித்துக்குதறி ருசிக்கின்றன...,
(தற்)காத்திட வேண்டிய எந்தன் இனம்
கைகட்டி களிப்புடன் ரசிக்கின்றது...!

நம்பிய கரங்களின்
நகங்கள் எம் இளைஞனை
நாராய் கிழித்தெரிய,
நிர்க்கதியாக அவர் குடும்பம்
நிலைகுலைந்தே
நடுத்தெரு ஏகிடுதே...!

இற‌ந்தவர் எனக்கு உறவு அல்ல,
யாரோ எவரோ அறிந்ததில்லை,
இனத்தால், மொழியால், என் உறவே, அவர்
இறப்பு எனக்கும் பேரிழப்பே...!
ஏனோ என் உயிர் வலிக்கிறதே...!
எந்தன் ரத்தமும் இன்று கொதிக்கிறதே...!

வறுமையின் பிடியில் வாழ்விழந்து,
வருத்தத்தில் வாடுது எந்தன் இனம்,
சேரக் கூடா இடம் சேர்ந்து
சீரழிந்தே நாளும் சிதையுது,

காப்பவர் இங்கு காணவில்லை,
கரை சேர்ப்பவர் யாரோ தெரியவில்லை...!
மேய்ப்பவன் இங்கு சரியில்லை,
மனிதமும் மண்ணில் வாழவில்லை...!

தமிழன் உயிர் என்ன அற்பமா ?
அவன் ஆயுள் என்ன சொற்பமா ?
ஒற்றுமை குலைந்த என் இனமே, நீ
உருப்படும் நாளும் உலகில் உண்டா ...??????????



அன்பே,
உன் விழி சிந்தும் ஒளிச்சாரலில்,
என் வழி தோறும்
வானவில் தோரண‌ங்கள்...,

உன் பாத‌ச்சுவடு பட்டு,
இந்தப் பாறையிலும்
இன்று ஈரம் துளிர்த்ததே...!?

இருண்ட பிரதேசமாய்
இதயம்,
உன் வரவால் மின்னலுக்கு
இடம்பெயர்ந்ததே...!

வரண்ட நதியாய்
வாழ்க்கை,
உன் அன்பெனும்
ஊற்றில் இன்று
சங்கமமானதே...!

வருத்தம் தோய்ந்த
வாழ்க்கை
உன் உறவின் வரவால்
வசந்தகாலத்தின்
வடிவம் பூண்டதே...!

கவி பேசுதே உன் மெளனம் ,
உயிரை விலை பேசுதே
உன் உருவம்...!

நிமிடம் தோறும்
நினைந்து வியக்கிறேன்,
உன்
நினைவுச் சாரலில்
நனைந்து சிலிர்க்கிறேன்...!

மறந்தும் மரி‌க்காது நினைவு...!
அன்பே
மரித்தும் மறக்காது நினைவு...!

உனக்காக உன்னோடு
உன் நினைவுகள் மட்டும்
உயிர் கலந்து என்னோடு...!


அன்பே ,

நானும் கவிதை சொல்வேன்
உன்போல் ஆற்றல் நிறைந்ததல்ல‌
என்போல் ஆசை முகிழ்ந்ததாய்...
நானும் கவிதை சொல்வேன்
உன்போல் அறிவு நிறைந்தத‌ல்ல‌
என்போல் அன்பு மலர்ந்ததாய்...

நானும் க‌விதை சொல்வேன்
உன்போல் மேன்மை நிறைந்ததல்ல
என்போல் மென்மை செரிந்த‌தாய்...
நானும் கவிதை சொல்வேன்
உன்போல் பெருமை நிறைந்த‌த‌ல்ல‌
என்போல் பெண்மை சொரிந்த‌தாய்...

இன்னும் கூட‌ நிறைய‌ சொல்வேன்
என் எண்ண‌ம் யாவும் எழுதிச்செல்வேன்
உதிரும் உள்ள‌க் க‌ன‌வைச் சொல்வேன்
உன் உயிரில் உறைந்து உள்ள‌ம் நிறைவேன்...



ஆன்மாவில்
அலைபாயும்
அரிதாரம் துறந்த
ஆழ்மனதின்
அலரல்கள் !

இதயத்தில்
இட‌ங்கொன்ட‌
இன‌ங்கானா
இருள்வெளிகள் !

உருவ‌ம்
உதிர்த்த
உணர்வுகள்
உற‌ங்காத
உயிர்வலிகள் !

நிதர்சனத்தின்
தரிசனத்தில்
நிம்மதி தொலைத்த
நிஜங்கள் !

கண்ணீர் வேண்டாம் !
கருணை வேண்டாம் !

புவிவிட்டு
புற‌ப்பட
‌புன்னகையோடு ஒரு
பிரியாவிடை... !


என் தந்தை துயிலிடம்
ஏழடுக்கு மாடியில்...

ஏழை இன‌ம் மட்டும்
ஏனோ வீதியில்...

எந்தன் தாயிடம்
எண்ணற்ற‌ நகை‌கள்!

ஏழைப் பெண்ணிடம்
இல்லையே நல்லுடைகள்...

அமுதும் தேனும்
நிவேதனம் இறைவனுக்கு

அரைப்பிடி உணவில்லை
நிலகுலைந்த மனிதனுக்கு...

எங்கள் இனத்தின்
ஏந்தல்கள் நாளும்

ச‌ம‌ய‌ம் வ‌ள‌ர்த்தார்,
சாங்கியம் வ‌ள‌ர்த்தார்,

சமத்துவம் மட்டும்
சமைத்திட மறுத்தார்...

அன்பை விதைத்த
ஆன்றோரே...

அற‌த்தை படைத்த
சான்றோரே...

தர்மம் என்றால்
என்னவென்று
தயவோடிவர்க்கு
எடுத்துரைப்பீர்

ம‌க்க‌ள் சேவையே
ம‌கேச‌ன் சேவை

ஏழை சேவையே
ஏழுமலையான் சேவை...

ஏழைக்கு உணவளிப்பீர், அவர் ஏக்கத்தை துடைத்தொழிப்பீர்....




எப்படி இருக்கிறாய்
என் தோழி ?
துயரம் தோய்ந்ததோ

உந்தன் விழி?

நெஞ்சிலே வீரமும்,
நினைவிலே ஈரமுமாய்
எப்படி வாழ்கிறாய்

என் பெண்ணே?
ஏக்கம் கொன்டதோ

உன் கண்ணே?

நான் உன‌க்காக‌
அழ‌மாட்டேன், என்
விழி நீரும்
விட‌மாட்டேன்
விச‌ன‌த்தோடு
விடை த‌ருவ‌தும்,
புலம்பலூடே
பிரிவைப் பெருவ‌தும்
இந்த‌ வாழ்வில்
இயலாத இன்னல்

எந்தன் இதயம்
ஒரு வழிப் பாதை
வருகைக்கு மட்டுமே
வாசல் வைத்தேன்
திரும்பிப்போக
திசையே இல்லை

இதயத்திலே
பிணைத்திருப்பேன்,
இற‌க்கும் வ‌ரை
நினை‌த்திருப்பேன்,
ந‌ட்பு எனும்

சாச‌ன‌த்தில்
ந‌ம் பெய‌ரைப்

பதித்திருப்பேன்!

நேசம்







நதியின் வேதனைகள்,
நானல்கள் சொல்லியழ‌...,
கடலின் ஏக்கங்கள்,
அலையெழுந்து ஆர்ப்பரிக்க‌...,

முகில் மேவும் சோக‌ம் யாவும்,
ம‌ழைத்துளியாய் ம‌ண் சேர,

எந்த‌ன் ம‌ன‌ வேத‌னையை
என்னவென்று நானும் சொல்ல‌‌...

காற்றிட‌த்தில்
கலங்கி நின்றேன்,
கவிதைகளை வாரி தந்தது...
மழைமுகிலிடம்
மனதை சொன்னேன்,
உளம் நிறைத்து உயிர் நனைத்தது,
இய‌ற்கையிட‌ம்
இரந்து நின்றேன்,

உன்னை
எந்த‌ன் வாழ்வில்
த‌ந்த‌து...


ஆப்பசைத்த குரங்குகளாய்
அரசியல்வாதிகள்!

அன்று
ஓட்டு கேட்டு
ஓடி வந்தனர்!

இனிக்கப் இனிக்கப்பேசி
இதயத்தைக் கவர்ந்தனர்!

வாக்குறுதிக‌ளை
வாரியிரைத்து
வான‌ளாவ‌ அள‌ந்த‌ன‌ர்!

ஆரவாரமாய் ந‌ம்
முதுகில் ஏறி,
ஆட்சியும்
பிடித்துக் கொன்ட‌ன‌ர்!

இன்று,

த‌ன‌க்கொன்றும்
தெரியாதாம்,
அப்பாவி
(முத‌ல்)அமைச்ச‌ர்
அள்ளிவிடும்
அதிச‌ய‌ம் பார்!

கவலை வேண்டாம்!
காலம் இதனை
கவனத்தில்
கொள்ளும்!

எதிர்வரும்
தேர்தல் நாங்கள்
யாரென்பதைச்
சொல்லும்!

ஒன்றுபடுவாய்
என் இனமே!
ஒற்றுமை ஒன்றே
உனது பலமே!
சாதி, மதமெனும்
வேற்றுமை வேண்டாம்!
சாதிக்க என்றும்,
ஒற்றுமை வேண்டும்!,

நாளைய
சரிததிரம் நம் பெயர்
சொல்லட்டும்,
நமது சந்ததி
பூமியை வெல்லட்டும்....!



காலமே,
கண்களில் விளைந்த என்
கவிதை வரிகளை,
காற்றென வந்து ஏன்
களவாடிக்கொன்டாய்.?

இயற்கையே, என்
எண்ணத்தில் இடங்கொன்ட
ஈர நினைவுகளை எனக்கே
தெரியாமல் ஏன்
பறித்துச்சென்றாய். ?

கனவுகளே,
சோக‌த்தை
சொந்த‌மாக்கி
சொர்க்க‌த்தை
தூரமாக்கி

சொல்லாம‌ல்
செ(கொ)ல்வ‌துதான்
உ‌ன் நியாய‌மா?‌

தேடிவ‌ரும் தென்ற‌லும்,
பாடிவ‌ரும் ப‌ற‌வைக‌ளும், உனை
நாடிவந்து உற‌வாட,
வசந்தம் வீசும்
நீயும் அங்கே,
வாடி நிற்கும்
நானும் இங்கே!


மேகங்கள்
மறைத்தாலும்
சூரியனுக்கு
மரணமில்லை!

ஆர்ப்பரித்தே
அலை எழுவதால்
ஆழ்கடலும்
குறைவதில்லை!

தொலைந்திடுவோம்
என பயந்து
தென்றல்
தவழ
மறுப்பதில்லை!

இதயமே
இழப்புகளை
எண்ணி
ஏனிந்த பயம்

எல்லா
ஆரம்பத்திலும்
முடிவுண்டு
எல்லா
முடிவிலும்
ஆரம்பமுண்டு

கண்ணீரைத்
துடைத்துவிடு!
கவலைகளை
துரத்திவிடு!
நல்ல நாள்
நாளை வரும்
நிறைந்த இன்பம்
நமக்குத் த‌ரும்!


கண்மூடி துயரத்தில் நீ!
கண்களில் நீர்வழிய நான்!
கூடித்திரிந்த வீதிகளும்,
வெறிச்சோடிக் கிடக்குதடி,
பாடிப்பறந்த சோலைகளும், நாம்
படித்த பள்ளிச்சாலைகளும் உன்
வரவு தேடி ஏங்குதடி,
பிரிவை எண்ணி வாடுதடி!

இறைவனுக்கு இதயமில்லையா?
இயற்கைக்கும் இரக்கமில்லையா?
வாழவேண்டிய உன்னை,
வாட்டுவதும் ஏனோ!

மணமகளாய் கனவு கண்டேனே!
மரணப்படுக்கையில் கண்டு நொந்தேனே!

நெஞ்சம் பதறுதடி,
நினைக்கவே கலங்குதடி!

என்னுயிர்த்தோழியே,
என் இதய ராணியே,
உடன்பிறந்தாள் போல,
உள்ளத்தை கவர்ந்தவளே!
எப்படியடி மறப்பேன் உன்னை?
மீண்டும் பழையபடி என்று நான்
காண்பேன் உன்னை ?

அதிசயங்கள் உண்மையென்றால்,
ஆண்டவனும் உண்மையென்றால்,
அற்புதங்கள் நிகழட்டும், இந்த
புற்றையும் நீ ஜெயித்து
புவியிலே வாழவேண்டும்,

அதுவ‌ரை,
இறை‌வ‌னின் பாதமே
என் ச‌ர‌ணாக‌தி,
உனக்கென ,
என்றென்றும் ச‌ம‌ர்ப்பிப்பேன்
என் க‌ண்ணீர்த்துளி!...

அன்பே,


மனசெல்லாம்
மழைச்சாரல்,
துளித்துளியாய்
உன் முகம்

நினைவெல்லாம்
உன் நாதம்,
இதயத்தில்
இன்னிசையாய்
உன் மெள‌னம்!

உருகிவிடவே
விரும்புகிறேன்
சுடராக
நீயிருக்க‌

உயிர்
உதிர்ந்துவிடவே
விரும்புகிறேன்,
நீயின்றி
வாழ்வை
நினைக்க!



வாடி நின்ற பொழுதுகளில்
வான் ம‌ழையாய் வந்த‌வ‌ளே


நாடி வரும் கங்கையென
நினைவுகளாய் நிறைந்தவளே
ந‌ட்பின் இலக்கணமே,
நேசத்தின் பிறப்பிடமே!

நட்பெனும் கடல் மூழ்கி,
நான் கண்ட நல்முத்தே

மனமெனும் சோலையிலே
மணம் வீசி மலர்ந்தவளே!

வளங்கள் பல நீ வாழ்வில் கண்டு
வாழிய வாழிய பல்லாண்டு!


மாத‌ர‌சியே

எங்கோ பிறந்தாய்
எங்கோ வ‌ள‌ர்ந்தாய்
புண்ணிய பூமியை
வந்தடைந்தாய்
புனிதர் என்னும்
புகழடைந்தாய்
எத‌த‌னை அழுகை
ம‌றைய‌ வைத்தாய்
எத்த‌னை புன்னகை
ம‌ல‌ர‌ வைத்தாய்!
ம‌னித‌ம் கொண்டு
ம‌ன‌தில் நின்றாய்
எத்த‌னை உயிர்களை
வாழ‌வைத்தாய் அவ‌ர‌து
எத்த‌னை துய‌ர்க‌ளை
தொலைய‌ வைத்தாய்
நிறமும் பேதமும்
மறந்து வந்து
ஜாதியும் ம‌த‌மும்
க‌டந்து வந்து
அன்பை உயிர்களில்
விதைத்தவரே, உம‌து
அன்பால் உல‌கில்
நிலைத்த‌வ‌ரே

கடந்தகால கன்னி

சிந்துகிறாள்
கண்ணீர்!

உறக்கமற்ற
கனவுகளின்
இர‌க்க‌ம‌ற்ற
நினைவுகளில்
நிதர்சனத்தை
நாடுகிறாள்

இழந்துபோன
இள‌மையை
அவள்
எங்கு சென்று
தேடுவாள்?

விடியல் த‌ரும்
சூரிய‌ன்
வாழ்வில்
வெளிச்ச‌ம்
த‌ர‌வில்லையே

வானில்
வ‌ள‌ரும்
நில‌வும்
இவ‌ள்
வ‌ருத்த‌ம்
போக்க‌வில்லையே
தேடி வ‌ரும்
தென்ற‌லும்
துணையை
காட்ட‌வில்லையே

இராம‌ன்
வாச‌ல்
வர‌‌வில்லை
இராவணனும்
வாழ்வில்
இல்லை

தனிமையே
துணையாக
வெறுமையே
வாழ்வாக‌
ம‌னிதம்
தொலைத்த
ம‌னித‌ர்களின்
மெளனங்களே
பரிசாக அவள்
வாழ்வில் ஏது
வசந்தங்கள்?



அறிவில் சிறந்த அவ்வையே, இங்கு
அவசரமாகவே வரவேண்டும்,
அதியமான் தந்தார் நெல்லிக்கனி,
அதனால் நீண்டது நினது ஆயுள்,
எங்கள் தமிழரில் மூத்தோர்கள்,
ஐம்பதில் முடங்கி விடுகின்றார்,
நோய்கள் பலவும் உடல்கொன்டு,
என்பதில் விண்போய் சேர்கின்றார்!
எங்கள் தமிழின ஆண்மக்கள் -‍ சிலர்
என்றும் தவறுகள் பல புரிந்து,
காலன் வாய்க்கு இரையானால்,
எப்படி எங்கள் இனம் பெருகும்?
எங்கள் பெண்டீர் மட்டுமென்ன - சிலர்
படித்து பட்டம் பெற்றுவிட்டு,
திருமண பந்தத்தை மறுத்திருந்தால்!
எப்ப‌டி எங்க‌ள் இன‌ம் பெருகும்?
திரும‍ண‌ம் கொன்ட‌ தம்ப‌தியர், பிள்ளை
ஒன்று, இர‌ண்டு போதுமென்றால்
‍‍‍‍‍‍‍‍என்ன‌ சொல்ல‌, ஏது சொல்ல‌
என் இன‌ம் பெருக‌ ஏது வ‌ழி?
வாட்டம் தீர வேண்டும் தமிழர்
வாழ்வு ஓங்க வேண்டும்
நீடு வாழ்ந்த அவ்வையே, எமக்கு
நெல்லிக்கனியை தந்திடுவீர்.....


கவிதை வரிகளை

பார்க்கிறேன்
ஒரு சொல் கவிதை
உன் பெயர்!

நகைகளில் தேடி
பார்க்கிறேன்
புதிதாய் பூத்த‌ ஒருநகை
உன் புன்னகை!

வைரம் ஒளிர்வதை
பார்க்கிறேன்
வசந்தம் விளைந்திடும்
உன் விழி

அழ‌கிய‌ பூவை
ப‌றிக்கிறேன்
அதிலே தெரிவது
உன் முகம்!

உன் காலடித்தடங்களை
சேர்க்கிறேன்
அதிலே தெரியுது
என் வழி

என்னில் உன்னைப்
பார்க்கிறேன்
உன்னில் தெரியுது
என் உயிர்!

ஞாபகம் இருக்கிறதா?
அன்பே,
ஞாபகம் இருக்கிறதா?

அன்றொரு சந்திப்பில்,
அறிமுகமானோம்
ஞாபகம் இருக்கிறதா?
இர‌ண்டாம் சந்திப்பில்,
ஏனோ பிடித்த‌து
ஞாப‌க‌ம் இருக்கிற‌தா?

தொடர்ந்த‌ சந்திப்பில்,
அன்பு ம‌ல‌ர்ந்த‌து
ஞாப‌க‌ம் இருக்கிற‌தா?
கால‌ம் க‌னிந்து,
திருமணம் ந‌ட‌ந்த‌து
ஞாப‌க‌ம் இருக்கிறதா?

புடவை‌யில் கண்டால்,
புன்ன‌‌கை புரிவாய்
ஞாபகம் இருக்கிறதா?
சுண்டு விர‌ல்ப‌ற்றி,
ந‌க‌ம் ஒடிப்பாயே
ஞாப‌க‌ம் இருக்கிற‌தா?

நீண்ட‌ முடியின்,
நுணி இழுப்பாயே
ஞாப‌க‌ம் இருக்கிற‌‌தா?
முறைத்தாலும் நீ,
முறுவ‌ல் செய்வாய்,
ஞா‌ப‌கம் இருக்கிறதா?

மழலைகள் பிறந்தனர்,
ம‌கிழ்ச்சியை விதைத்த‌ன‌ர்,
ஞாபகம் இருக்கிறதா?
இளமை களைந்து,
முதுமை முகிழ்ந்தது
ஞாபகம் இருக்கிறதா?

ஞாபகம் இருக்கிறது!
கண்ணே
ஞாபகம் இருக்கிறது!
இல்லறம் இணைந்து
இன்பத்தில் வாழ்வது
ஞாபகம் இருக்கிறது
இருகை கோர்த்து,
இதயத்தில் வாழ்வது
ஞாபகம் இருக்கிறது
இறுதிவரை நாம்
இணைந்திருப்போம்
எனும் நம்பிக்கை
இருக்கிறது!

சமர்ப்பணம் : அன்போடு (முதிர்)ந்த தம்பதிகளுக்கு


பளபளவென வர்ணம்
ப‌டைத்த‌ பட்டாம்பூச்சியே, அழ‌கில்
ப‌ட‌ப‌ட‌க்கும் இர‌க்கை காட்டும்
க‌ண்ணாமூச்சியே

எட்டிப்பிடித்து தொட்டுப்பார்க்க
ஏங்குது உள்ளம்,
இருந்தும் வேண்டாம் என்று
இழுத்துப்பிடித்து த‌டுக்குது எண்ண‌ம்
வான‌வில்லின் வ‌ர்ண‌ம் காட்டும்
ப‌ருவ‌ ராணியே, உல‌கின்
வ‌ன‌ப்பையெல்லாம் த‌ன்னில் காட்டும்
ப‌க‌ல் ‌வின்மீனே

அழ‌கு இர‌க்கை ப‌ட‌ப‌ட‌க்க
தேடி வ‌ருகிறாய் நீ‍
அங்கு மலர்ந்த ம‌ல‌ரில் அம‌ர்ந்து,
தேனை அருந்துவாய்

முழுமையடையும் முன்னே நீ ஏன்
ம‌னித‌ன் க‌ண்ப‌ட்டாய் ?
பாவி க‌ம்ப‌ளிப்புழு உனை அழித்தே
ப‌ட்டு நெய்து விட்டான்!

க‌ம்ப‌ளிப்புழு என்றால் சித‌றி
க‌ன்னிய‌ர் ஓடுவார் - இருந்தும்
க‌ண்க‌வ‌ரும் ப‌ட்டாய் மாற‌
க‌ளித்து உடுத்துவார்!

என்ன‌ ஞாய‌ம்?
என்ன‌ நேய‌ம்?
ம‌னித‌ ம‌ன‌துக்கு,
ம‌ற்ற‌ உயிரை மாய்த்து
மினுக்கும்‌ட்டும் எத‌ற்கு?


ஆணிப்பொன் முத்து ஒன்று,
அன்னை த‌ன்னில் இட்டு வைத்த‌து,
ஐயிர‌ண்டு மாதம் சென்ற‌து,
அழ‌கான‌ சொத்தும் வந்த‌து,

குழந்தை என்னும் பெயரைக்கொன்டது,
குவியும் இன்பம் நூறு தந்தது,
பெற்றவர் எனும் பெயரைத்தந்தது
உற்றவர் வாழ்த்திட‌ வழியைத்தந்தது

புதிர்மொழி நீ பேசும்போது,
புவியும் கேட்குமே! உன்
பொக்கைவாய் சிரிக்கும்போது,
பூக்கள் மலருமே!

தத்தித்தத்தி நடக்கும் அழகில்,
அண்ணம் தோற்குமே! நீ
தாவி அணைத்துக்கொள்ளும் போது
தாய்மை பொங்குமே!

வண்ணசிட்டாய் புவியில் நீயும், வளர்ந்திட‌வேணும்,
அறிவுக்கூர்மையோடு, அகில‌ம் வென்று காட்டிட‌வேணும்
பெற்றவரை போற்றி நாளும் காத்திட வேணும் - நீ
மற்றவரும் மதிக்க மண்ணில் வாழ்ந்திட‌வேணும்!

அழ‌கு முகம் கொன்டவளே
எந்தன் கண்ணம்மா, உனை
அள்ளிக்கொள்ள‌ ஓடி வ‌ரும்
என்னை பார‌ம்மா!

சொத்து, சுக‌ம், வீடு, வாச‌ல்
சேர்ந்திட்ட‌ போதும், உன்
சொக்கும் விழிப்பார்வை ஒன்றே
சொர்க‌ம் காட்டுமே

அன்பு முக‌ம் காணும்‌போது,
அழ‌கு கூடுமே, உன்
பெரிய‌ விழி பார்வை முன்னே
பொன்னும் தோற்குமே

அச்ச‌ம், ம‌ட‌ம், நான‌ம் ப‌யிர்ப்பு,
அனைத்தும் கொன்ட‌வ‌ள்,
துன்ப‌ம் நேர்கையிலே
துணிவுகொன்டு வாழ்வை வெல்ப‌வ‌ள்!

பெண்குலமாய் பூமி வந்த‌‌‌
பேசும் சிற்பமே, உந்தன்
வருகையாலே வசந்தம் சேர்ந்து
வாழ்வு மலருமே!‌

ஈரம் இல்லா அரக்கர்களாலே,
ஈழ‌த்தில் கேட்குது ம‌ர‌ண‌ ஓல‌ம்
இரக்கம் இல்லா துரோகிகள்
இவர் இதயம் இல்லா பாவிகள்

புத்தன் வாழ்ந்த பூமியை
எத்தன் இன்று ஆளுகிறான்
பூமியில் ய‌ம‌னாய் மாறியே
போரால் உயிர்களை வாட்டுகிறான்,

நாளும் ஒரு கதை பேசியே,
நீசத்தனங்கள் புரிகின்றான்
க‌ண்ணீர் பெருகி வ‌ழியுது, ந‌ம்
க‌வ‌லை எல்லை மீறுது

உல‌க‌ம் கைக‌ட்டி சிரிக்குது,
உயிர்கள் துடிப்பதைக்கண்டு ரசிக்குது,
மனித நேயம் பேசுது,
மக்கள் மடிவதைக்கண்டும் நடிக்குது,

விடிவே இவர்கட்கு இல்லையோ,
வாழ்வில் விடிவெள்ளி என்பதும் இல்லையோ,
வாடி விடாதே என் இனமே, உன்
வாட்ட‌ம் தீரும் சீக்கிரமே

தமிழ்


தேனினும் இனிய தமிழே,
தாய் மொழியாய் அமைந்த எழிலே,

முத்தமிழாய் நீ உலகளந்தாய்,
மண்ணில் மலர்ந்து மண‌‌ம் கமழ்ந்தாய்

செம்மொழி என்னும் சீர் கொண்டாய்,
சேரும் நன்மைகள் பல கண்டாய்,

வான்புகழ் வள்ளுவன் தனை ஈந்து,
வாழ்வுக்கு நல்வழி நீ தந்தாய்,

பார‌தியாரின் கவிதை வ‌ழி,
பெரும் புர‌ட்சிக்கு த‌ள‌மாய் நீ அமைந்தாய்,

என்னுயிர் மண்ணில் வாழும் வரை,
இன்னுயிர் த‌மிழே உனை ம‌ற‌வேன்,

நாடிடும் மேன்மைக‌ள் ப‌ல‌ க‌ண்டு,
நீ வாழிய வாழிய‌ ப‌ல்லாண்டு


அழகே,
நீ நடந்த
பாதையிலே,
நறுமலர்களின்
நாட்டியங்கள்,
உன்
பாத‌ சுவ‌டு
பட்டு,
பூக்களுக்கும்,
புது வாச‌ம்,
உன்
செவ்விதழ்
சிந்திய‌தோ,
செந்தூரமாய்,
அந்தி வான‌ம்,
உன‌
சிரிப்பின்
சிதறலிலே
மணிமணியாய்
மழைத்துளிகள்

இயற்கை
எனும்
இனியவளே
உன்
இயக்கமன்றோ
இந்த புவி
இயக்கம்!

ஐயிரு திங்கள் வேண்டியிருந்தார்!
அங்கமெல்லாம் தாய் வாடியிருந்தார்!

தந்தை பிள்ளையை போற்றி வளர்த்தார்!
தன்னை மறந்து காத்து வளர்த்தார்!

ப‌ள்ளிக்கூட‌ம் அனுப்பி வைத்தார்!
ப‌ட்ட‌தாரியாய் ஆக்கி வைத்தார்!

நாடிடும் நலன்கள் அனைத்தும் த‌ந்தார்!
நானில‌ம் போற்றும் வாழ்வு த‌ந்தார்!

அன்பில் சிறந்த பெற்ற‌வ‌ர் போல்,
அவனியில் உண்டோ, தெரிந்தால் சொல்!

போற்றிடும் தெய்வம் பெற்றவரே!
அவர்க்கிணை இல்லை மற்றவரே!
பெற்றோரை ம‌ற‌ந்த‌வ‌ன் ம‌க‌ன‌ல்ல!
பூமியில் அவ‌ன்பேர் ம‌னித‌ன‌ல்ல‌!












எரிமலையாய்
நானிருந்தும்‌,
பனித்துளியாய்
என்னுள்
நீ!

புய‌லாக
நானிருந்தும்‌,
பூவாக
என்னுள்
நீ!

பாலைவ‌ன‌மாய்
நானிருந்தும்‌,
ப‌ருவ‌ மழையாய்
என்னுள்
நீ!

என‌க்குள்
நானே
ம‌ரித்திருந்தேன்,
உன்னால்
தானே
உயிர்த்தெழுந்தேன்!

மீண்டும்
ஒருமுறை
பிற‌ந்து வ‌ந்தும்
நான்
உந்த‌ன்
க‌ர‌ம் ப‌ற்ற
காத்திருப்பேன்!
















வள்ளுவப் பெருந்தகை பிறந்து வந்தார்,
வாழ்க்கைப்பாடம் வரைந்து சென்றார்!

அருமை வள்ளலார் வந்திருந்து,
அன்பின் அகரம் விட்டுச் சென்றார்!

விவேகானந்தர் விரைந்து வந்தே,
விவேகத்தினை வளர்த்துச் சென்றார்!

அவ்வைப்பாட்டி அழகழகாய்,
அறத்தினை இங்கே கற்றுத்தந்தார்!

பகுத்தறிவுப் பகலவனாய்,
பாரினில் பெரியார் அவ‌த‌ரித்தார்!

அண்ண‌ல் காந்தி அடிக‌ளும்,
அகிம்சை பாட‌ம் ந‌ட‌த்திச்சென்றார்!

ஞால‌ம் அளித்த ஞானிய‌ரும்,
ஞான‌ம் என்ப‌தை உரைத்துச்சென்றார்!

வீரம் விளைந்த அர‌ச‌ர்க‌ளும்,
வெற்றியின் பெருமையை விட்டுச்சென்றார்!

இத்த‌னை இருந்தும் என்ன‌ ப‌ய‌ன் - என்
இன‌ம் ஏனோ திருந்த‌வில்லை‌!

ம‌னித‌ம் என்ப‌தை ம‌ற‌ந்துவிட்டார் - இவ‌ர்
மான‌த்தின் மான‌த்தை வாங்கிவிட்டார்!

ஆற்ற‌ல் மிக்க‌ பெரியோரே,
அவ‌னியில் ம‌றுப‌டி அவ‌த‌ரிப்பீர்!

த‌மிழ‌ர் தலை‌யினில் கொட்டு வைப்பீர் - அவ‌ர்
த‌ர‌ணியில் சிற‌ந்திட‌ கை கொடுப்பீர்.........


ஒளிவீசும் சுடர் சூடி,
உலா வரும் நிலவு மங்கை,
நீல‌ வண்ண மேடையிலே,
நர்த்தனமாய் ஆகாய கங்கை,

மேகங்களை துணைக்கழைத்து,
மோகங்களில் முகம் நனைத்து,
நீல வண்ண ஆடையிலே,
கோடி மீன்க‌ள் சூழ‌ நின்றாள்,

நேசம் கொன்ட தன் துணையை,
நேரில் காண‌ ஏங்குகிறாள்,
துயில் மறந்து தேடுகிறாள் - அவள்
துக்கத்திலே வாடுகிறாள்,
க‌ல‌ங்காதே நிலாப்பெண்ணே - உன்
கணவன் வ‌ருவான் க‌ண் முன்னே,
அன்போடு மெய் சேர்வான் - அவன்
ஆசையோடு உனை அணைப்பான்,
வான‌தேவ‌ன் கைகோர்த்து,
வ‌ச‌ந்த‌ம் வீசும் வெண்ணிலவே,
வீதி வ‌ரும் உன் எழிலை,
வாச‌ல் நின்று காணுகிறேன் - போற்ற‌
வார்த்தையின்றி நாணுகிறேன்!

என் குல மறவனே!

நீ வீரத்தின் பிறப்பிடம்!
வெற்றியின் விளைநிலம்!
எந்தன் இனத்தின் கண் நீயே‍!
இச்சமுதாயத்தின் தூண் நீயே!

கட்டபொம்மன் வீரவாள்
நீ கொல்லும் அரிவாள் ஆனதும் ஏன்?
வாழப்பிறந்த என் இனமே
நீ ‍வீழ்வது விதியல்ல, உன் வினையே!

ஊட்டாமலேயே உயர்ந்தவர்கள்,
ஊருக்குள்ளே பலருண்டு,
ஊக்கத்தோடு செயல்பட்டால்,
உன்னை மிஞ்சிட ஆளேது?

கடமையுணர்வைக்கொன்டு நட!
கண்ணியம் கொன்டு சிறந்து நட!
க‌ல்வியைத்துணையாய் ஏற்றுக்கொள்!
கற்றவனாய் உனை மாற்றிக்கொள்!

எந்தத்தொழில் நீ புரிந்தாலும்,
அதிலே உயர்ந்திடும் வழிதேடு,
காலம் உனக்கு வழிகாட்டும்,
கவலை மறந்து நலம் சேரும்!

சமுதாயத்தை மறக்காதே
உன் பங்கை ஆற்றிட தவறாதே!
அனைவரும் இங்கே ஒன்றே,
நாடிடுமே நலம் நன்றே...


பி.கு: எங்கள் குல சிங்கங்களுக்கு இந்தக்கவிதை ஓர் விண்ணப்பம்!
அன்புடன்,
சிவனேசு





பெண்ணே
புதுமைப்பெண்ணாய் பொங்கியெழு!
புதுயுகம் படைக்க விரைந்துவிடு!

தோல்வியைக்க‌ண்டு துவ‌ண்டுவிடாதே - அது
வெற்றிக்கு முத‌ல்ப‌டி ம‌ற‌ந்துவிடாதே!
சோத‌னை க‌ண்டு சோர்ந்துவிடாதே - அதை
சாத‌னையாக்கிட‌ த‌ய‌ங்கிவிடாதே!

அன்பில் சிறந்த கண்மணியே!
அறிவில் உயர்ந்த பொன்மணியே!
அழ‌கில் நீயே முழும‌தியே!
ஆளப்பிற‌ந்த வெகும‌தியே!
ம‌க‌ளாய் ம‌ண்ணில் நீ பிற‌ந்தாய்!
பெண்ணாய் பூமியில் வாழவந்தாய்!
துணையாய் ஆணுடன் சேர்ந்து நின்றாய்!
நீ தாயாய் தெய்வ‌த்தை மிஞ்சிவிட்டாய்!
உன் புக‌ழ் பாடிட‌ வ‌ரியேது ?
புவியில் நீயின்றி புக‌ழேது ?
வாழ்த்துகிறேன் உனை நான் இன்று!
வாழ்வில் வெற்றிக‌ள் ப‌ல‌ க‌ண்டு
வாழிய‌ நீயும் ப‌ல்லாண்டு!

பி.கு : இக்கவிதையை வாசிக்கும் அனை‌த்து பெ(க‌)ண்ம‌ணிக‌ளுக்கும்
இக்கவிதையை அர்ப்பணிக்கிறேன்.
அன்புடன்
சிவ‌னேசு


அன்பே,
நம் உறவு,
சரீரத்தின் தாளம் அல்ல,
சலனத்தின் நாதமும் அல்ல,
அன்பின் வேதம்,
இரு ஆத்மாக்களின் சங்கமம்

யார் யாரோ பிறப்பார்!
யார் யாரோ இருப்பார்,
வந்தவர் யாவரும் நிலைப்பதுண்டோ?
வீரத்தின் விளைநிலம் ஆனதுண்டோ ?
உம்போல் வீரன்
உலகினில் இல்லை
ஞாயிறு உள்ளவரை,
உம் ஞாபகம் அழிவதில்லை,
தமிழ் பேச்சு உள்ளவரை,
உம் ஆட்சி மறக்காது
உயிர் மூச்சு உள்ளவரை,
உம் மாட்சி மறையாது!

இராமா

விபிக்ஷனனுக்கு ஆட்சி தந்த இராமா,
எம் மக்களுக்கு மீட்சி தாராய் இராமா,
அன்று ராவனனால் ஒரு போர்,
இன்று ராஜபக்சேவால் பெரும் போர்!
அனுமனே
சீதையைக் காக்க கடல் கடந்தாய்,
இன்று ஈழத்தை காக்க ஏன் மறந்தாய்?
சுனக்கம் ஏன்? தமிழன் என்பதால்?
உனக்கும் ஈரமில்லையோ நெஞ்சில்?
சிவனே
சித்தமெல்லாம் சிவமயமே என,
சிந்திக்கும் எமது சுற்றங்களை,
சிதைத்துவிட்டாயே,
செந்நீரில் சிதறவிட்டாயே!

பெண் இயற்கையின் சரிபாதி......

மனைவி கண‌வனின் சரிபாதி.....


தாய் இறை‌வ‌னின் ச‌ரிபாதி...























































மனிதன்

இறைவன் மனிதனை படைத்தான்,
மனிதன் மதங்களை படைத்தான்,
இறைவ‌ன் உல‌கினை ப‌டைத்தான்,
ம‌னித‌ன் உயிர்க‌ளை வ‌தைத்தான்!

இரக்கமற்ற மனிதனே,
அரக்க குணம் கொன்டவனே,
இறைவன் சாபம் உனை வந்து சேரும்,
இனி வரும் காலம் உன் அழிவை கோரும்!‌


Blogger Template by Blogcrowds